دنیا به سرعت برق و باد می گذرد. گویا حدود 12 سال پیش بود که من و محسن فرجی خیلی اتفاقی کتاب شاعری به اسم غلامرضا بروسان را در ماشین دوستمان محمد هاشم اکبریانی پیدا کردیم و ورق زدیم و حیرت زده شعرهایش شدیم. مقصد ما آن روز مسجد میدان نیلوفر بود و می خواستیم درمراسم ختم عمران صلاحی شرکت کنیم و ماشین رفیقمان پر بود از کتاب هایی که برای جایزه شعر خبرنگاران فرستاده بودند. واقعیت این بود که ریوی نقره ای رنگ هاشم نقش دبیرخانه یک جایزه ادبی را هم بازی می کرد. در آن روزها ما اعضای گروه فرهنگ و هنر روزنامه کارگزاران و وقتی از مراسم برگشتیم چنان ذوق زده بودم که یادداشتی درباره«یک بسته سیگار در تبعید» نوشتم با عنوان «مثل پایه های پل در آب». این اولین یادداشت یک روزنامه سراسری درباره شاعری به نام غلامرضا بروسان بود. کتاب غلامرضا دو هفته بعد به عنوان اثر برگزیده جایزه شعر خبرنگاران معرفی شد و سرنوشت او را به شکل عجیبی عوض کرد. حالا هفت سال از درگشت غلامرضا بروسان گذشته است و هنوز هم شعرهایش با اقبال مخاطبان روبرو می شود.من اما به این نکته فکر می کنم که در این سال ها حتما کتاب های بسیاری منتشر شدند که می توانستند در شعر این مملکت نقش بازی کنندو غلامرضاهای زیادی را به جامعه ادبی ایران معرفی کنند اما دریغ که نه عمرانی مرده بود؛ نه ماشینی وجود داشت و نه جایزه ای.

زمان به سرعت برق و باد می‌گذرد و پلک که روی هم می‌گذاری و باز می‌کنی، بخشی از عمرت را دود کرده‌ای و فرستاده‌ای هوا. دیروز خبر رسید، فریدون پوررضا، حافظه عجیب وغریب موسیقی گیلان تسلیم مرگ شده و امروز که چشم باز کرده‌ایم، می‌گویند چهار سال، یعنی 1460روز گذشته است؛ به همین راحتی! صدای آسمانی او  هزاران روز است که خاموش شده اما گیلان‌زمین حتی یک لحظه هم این اتفاق تلخ را باور نکرده است. من با چشم‌های خودم صدایش را در روزهای عید امسال در کوچه و خیابان‌های سرزمین مادری‌ام شنیده‌ام. خودم دیدم که در بازارهای محلی لنگرود و لاهیجان و رودسر ترانه «صوبه عیده صوبه» را گذاشته بودند و کاسب‌ها همان‌طوری که کارشان را انجام می‌دادند، با صدای او همخوانی هم می‌کردند. این جادوی صداست یا هنر زندگی بعضی از آدم‌ها؟ هیچ فرقی نمی‌کند. مهم این است که مرگ  تأثیری در حضور بعضی‌ها ندارد و آنها همیشه می‌مانند. حتی اگر سال‌ها کتاب‌هایشان دست ناشران بی‌مسئولیت خاک بخورد یا بعد از مرگشان هم کسی رغبتی نکند قدمی برای  بازنشر کارهای  قدیمی‌شان بردارد و آثار باقی‌مانده را سروسامان بدهد. درست مانند پوررضا که خودم با گوش‌هایم شنیدم که می‌گفت بارها با حال مریض از رشت به تهران آمده تا کتاب مهم زندگی‌اش را دست ناشری بسپارد برای چاپ و بی‌نتیجه، راه آمده را بازگشته است. حالا درست چهار سال تمام است که خاطره‌ساز بی‌بدیل گیلان زیر خروار‌ها خاک به خواب رفته و هنوز هم کسی کتابش را در ویترین کتابفروشی‌ها ندیده است. 1460 روز از خاموشی او گذشته و حتی دریغ از بازنشر یک آلبوم قدیمی‌اش. اینکه چرا هنوز فریدون پوررضا شبیه سال‌های جوانی‌اش زنده مانده، به چیزهایی ربط پیدا می‌کند که خیلی‌ها از درک آن عاجزند.
این یادداشت در روزنامه وقایع اتفاقیه منتشر شده است.

کابوس های شبانه ام شده ای. وقت و بی وقت در خواب هایم راه می روی و اندوه تمام ابرهای دنیا را می آوری جلوی چشمم. آخر دلتنگی چطور می تواند این همه در پوست آدمی ریشه بدواند؟ باید با چه زبانی بنویسم جهان جای خوبی برای تکرار این کابوس های شبانه نیست. هنوز گاهی فکر می کنم هجده ساله ام و قرار است زندگی به گونه دیگری رقم بخورد اما سپیدی هایی که در لابلای موهایم پنهان شده است نمی گذارد خیال خام پلنگم ادامه پیدا کند.گاهی کاری از دست آدمی برنمی آید و فقط باید نگاه کنی به عمری که شبیه درختان بلند جاده از کنارت می گذرند. فقط باید بنشینی و افتادن فصل ها را بشماری.خوابم می آید. به بلندای تمام جاده ها خوابم می آید اما تا پلک روی هم بگذارم کابوس می شوی و تمام غم ها را می گذاری روی شانه ام.

تقدیر آدمی
بسته به شاخ گاو زبان بسته ای است
که هر زمان دلش بخواهد
سر می جنباند و
زمین و آسمان را
بر هم آوار می کند
تقدیر آدمی
گاهی موها را
در آسیاب سفید می کند انگار
از آسمان تیره
ابر باریده است

من با هزار و یک دلیل
نامش را
از دفتر قدیمی خاطراتم
خط زده ام
من با هزار و یک دلیل
این دندان لق را
دور انداخته ام اما
بر سطرهای چروکیده پیشانی ام
حک شده است
که بعد از او
بیدی شوم که اینگونه
با همه بادها
بلرزم

دمار از روزگار آدمی درمی‌آورد
حیوان زبان‌بسته‌ای
که نامش
زندگی است