دو نكته:اول اينكه وبلاگ دوست عزيزم محمد هاشم اكبرياني راه افتاد و او بعد از مدت ها  شروع به نوشتن كرده است و اميد وارم به اين زودي ها دلش را نزند تا بتوانيم از اين دريچه نوشته هايش را بخوانيم.اين هم آدرس وبلاگ http://mahabb.blogfa.com/
دوم اينكه گفتگوي من با بهزاد زرين پور چند روز پيش در روزنامه بهار البته با تيتر ديگري منتشر شد اما چون در سايت روزنامه قابل دسترس نيست مي گذارمش اينجا تا اگر خواستيد بخوانيد.يك قسمت ديگر هم از اين گفتگو باقي مانده كه احتمالاً در دنياي اقتصاد چاپ خواهد شد.
***
حالا ديگر بهزاد زرين پور يكي از چهر ه هاي به يادماندني شعر ايران است‌كه طعم  شيرين اولين كتابش "اي كاش آفتاب از چهارسو بتابد" زير زبان خيلي ها مانده است.حالا ديگر 12 سال است كه راوي "خرمشهر و تابوت هاي بي در وپيكر"، آدم هاي شعرش را تنها گذاشته و ترجيح مي دهد در گوشه اي از پايتخت سربي ، دور از هياهوي هميشگي، به زندگي روزمره اش بپردازد. در ادبيات معاصر كمتر شاعري پيدا مي شود كه با انتشار تنها يك كتاب، نقش مهمي را به بازي گرفته باشد و او  يكي ازهمان كمترين هاست.شاعري كه سفيدي لابلاي موهايش چيزي از روزهاي جواني باقي نگذاشته است.زرين پور ماه گذشته ميهمان جشنواره بين المللي شعر هند بود و همين بهانه اي شد تا پاي حرفهايش بنشينيم و در ابتدا  از جشنواره حرف بزنيم و بعد برسيم به سال هايي كه حضور چنداني در عرصه ادبيات نداشت.

روزهاي زيادي اين خانه متروك مانده بود. البته نه آنقدر ها زياد.امروز روز اول كاري من  بود و دوباره برگشته ام سرجاي اولم.پشت همين ميزي كه وسط تحريريه روزنامه جا خوش كرده است.فاصله سال گذشته تا همين حالا كه اين سطرها را مي نويسم به اندازه يك لحطه گذ‌شت.خاطره هايي ماندند كه شيرين بودند مثل توت و خاطره هايي ماندند كه تلخ بودند مثل زيتون.حالا چند روز از بهار گذشت و من به خيلي از دوستانم سال نو را تبريك نگفتم.در واقع اعتقادي به عيد و اين سري چيزها و آن حرف هاي تكراي و آرزوهاي حال به هم زن را ندارم.با اين حال از  همه دوستانم كه ايميلي و اس ام اسي و فيس بوكي و تلفني و كبوتر نامه رساني تبريك گفتندو من جوابشان را ندادم  ممنونم و اميدوارم بي حوصلگي هاي مدام را ببخشند و دلم مي خواهد روزهاي آينده كه مثل برق از راه مي رسند لبریزخاطره هاي رنگارنگ باشد.اگر بگذارند دلتنگي ها و دلهره ها را كنار مي گذاريم و  دستهايمان را در باغچه مي كاريم شايد سبز از آب در بيايند.فعلا اين چند شعر كوتاه را مي نويسم اينجا تا آغازي باشد براي‌روزهايي پر از شعر.

(۱)
نمي تواند آواز شادي سر بدهد
پرنده اي
كه از شليك ناگهان گلوله
ترسيده است
(2)
آدم نيستيم
حيواني درنده ايم
كه شاخه هاي انار زيبا را
شكستيم و
تكه پاره اش كرديم
(3)
بازي مسخره اي بود زندگي
با انگشتهايمان نشانه گرفتيم و
پرنده افتاد
(4)
موج ها
ابرهاي در حركتند
ودريا
نيمي از اسمان افتاده برخاك
اين را
تمام پرندگاني كه در دوردست ها
پر باز مي كنند
مي دانند
(5)
نيمي از دنيا گذشت
بدون تو
اكنون
به نيم ديگر دنيا فكر مي كنم
با تو