دمار از روزگار آدمی در می آورد
این حیوان زبان بسته ای
که نامش
زندگی است

اینجا خانه متروکه ای است که آدم هایش به جایی دور رفته اند.چراغ های اینجا خاموش است.پنجره هایش باز نمی شوند.دیوارهای اینجا ...دیوار های اینجا...دیوارهای اینجا هم دیگر سنگینی این شانه های خسته را تاب نمی آورند.کاش یک لحظه می توانستی پلک هایت را روی هم بگذاری و چراغ های خانه را روشن کنی.کاش می توانستی تنهایی تلخ پنجره را رو به عبور پرنده ها باز کنی.کاش.... 

تقدیر آدمی
بسته به شاخ گاو زبان بسته ای است
که هر زمان دلش بخواهد
سر می جنباند و
زمین و آسمان را
بر هم آوار می کند
تقدیر آدمی
گاهی موها را
در آسیاب سفید می کند انگار
از آسمان تیره
ابر باریده است

من با هزار و یک دلیل
نامش را
از دفتر قدیمی خاطراتم
خط زده ام
من با هزار و یک دلیل
این دندان لق را
دور انداخته ام اما
بر سطرهای چروکیده پیشانی ام
حک شده است
که بعد از او
بیدی شوم که اینگونه
با همه بادها
بلرزم