حالا ديگر عادت كرده ام به اين رفتن ها و آمدن هاي هرروز. به اين باران بلندي كه در گلويم گير كرده و نمي بارد. عادت كرده ام به اين بي تفاوتي و تنهايي .حالا خوب مي دانم چرا گاهي آدم دلش براي خودش هم تنگ نمي شود .خيلي وقت است خیلی چیزها از يادم رفته اند.حتي رقص گاهگاه انگشتانش بر كلمات .

كجاي قصه گم شدي
كه بعد اين همه سال
كلاغ ها
به خانه هايشان برگشتند و تو
هنوز نيامدي

دومين نشست عصر روشن در سال جديد پنجشنبه گذشته برگزار شد.جلسه خيلي خوبي بود.من هم درباره كتاب به دنيا اعتماد كرده ام سروده نرگس برهمند و در يك نگاه كلي درباره شعر دهه هشتاد حرف زدم.به نظرم ساده نويسي اين روزها به مفهوم پيش پا افتاده و مبتذلي رسيده و هركسي يادداشت هاي روزانه اش رو به اسم شعر به خورد ملت مي ده.به هرحال اگر دوست داشتيد گزارش جلسه رو  اينجا بخوانيد.