گاهی ببعضی از شعرها در پوست و استخوان آدم فرو می روند.سال ها پیش شعری نوشتم و حالا چند روز است مدام در ذهنم تکرار می شود. یعنی در همه سال های گذشته گاهی یادم آمده و چند روزی در ذهنم چرخیده و رفته تا مدتی بعد که ماجرا دوباره تکرار شده است.امروز که این اتفاق افتاد تصمیم گرفتم بنویسمش اینجا رباعی ام را که حداقل 15 سال از عمرش گذشته است.
بر پیکر شعله پوش آبی نرسید
آخر به شب من آفتابی نرسید
گفتند که کوه با همه همدرد است
فریاد زدم ولی جوابی نرسید