این یادداشت را در روزنامه اعتماد ملی نوشتم
 تجربه ثابت کرده است که در مواقع متعددی مردم بهترین عکس العمل ها را در برابر شرایط روزمره زندگی نشان می دهند. دربیست و دومین نمایشگاه کتاب تهران که هنوز چند روزی بیشتر از پایانش نمی گذرد مخاطبان به عنوان منتقدانی ظاهر شدند که عملکرد نادرست وزارت ارشاد در طول سال های گذشته را زیر علامت سوالی بزرگ قرار دادند. ازدحام جمعیت در غرفه های  ناشرانی که در دولت نهم با بیشترین سختگیری ها و ممیزی ها مواجه بودند نشان داد که مردم همواره در انتخاب های فردی خود به شکلی کاملاً مستقل عمل می کنند. کمی آنطرف تردرغرفه ناشری که با سرمایه گذاری و حمایت های  کلان ، انواع و اقسام کتاب های رنگارنگ  از شاعران و نویسندگان معاصر منتشر کرده ، پرنده هم پر نمی زد و بیشتر کتاب ها همانگونه درست مثل روز آغاز کار نمایشگاه تا روز پایانی بر پیشخوان باقی ماندند.از سویی دیگرعلاقه مندان نسبت به آثار چند چهره جدی ادبیات ایران که اتقاقاً همان ناشرکتاب هایشان را روانه بازارکرد روی خوشی نشان دادند...

 آنهایی که رضا مقصدی را از نزدیک دیده اند غیر از مهربانی چیزی از او یادشان نمی آید.ما که او را از نزدیک ندیده ایم غیر از مهربانی چیزی از او نشنیده ایم. رضا مقصدی سال های سال است که در آلمان نفس می کشد اما شک ندارم اگر کنارش بنشینی فقط عطر هوای لیلا کوه را می شنوی که دررگهایش جاری است.انگار همه سالهای گدشته را همین جاکنار بوته های سبز چای و رودهای آرام لنگرود گذرانده است.انگار همه این سال ها به ابرهای همین آسمان نگاه کرده دلتنگی را درشعر هایش گریه کرده است.این چند خط راچند وقت پیش برایم نوشت که تا حالا فرصت پیشش نیامد از لطفش سپاسگذاری کنم.نامه وشعر رضا مقصدی عزیز را می گذارم اینجا با آرزوی روزی که در لیلاکوه کنار هم بنشینیم و یک استکان چای بالابدهیم.

yasin azizam

drood bar shoma

  az soye aghaye faraji be shoma salamo ehtram dashtam.emshab saytat ra baz kardam

 lazehaye ghashangi nasibam shod dast marizad.shere alireza bandari ziba ve samimi bod

 namidani vojode shoma ceh gorore shor ingizi dar man eijad mikonad bavar kon

 pich az in dar yaki az nashriyat az janebe shoma sheri az man amadeh bod namidanam az shoma sepasgozari kardeh bodam ya neh?

 be har roi in sher ra braye chap dar har nashriyehei keh monaseb danastid mifrestam ve braye

 weblage shoma.   royo moyo arezohaye abiat ra mibosam.

 reza maghsadi

زیبایی ِ شناور ِ شور ِ پرنده را
هم آسمانِ آینه می داند
هم جان ِ عاشقان.
وقتی پرنده یی
از مهر ِ بی قرار ِ بهارش گسسته شد
باور کن ای درخت!
یک شاخه، از جوانی ِ جانت شکسته شد.
وقتی پرنده یی
از یار و از دیار و غزل، دور مانده است
حتا
در واپسین حرارت ِ هستی
در جستجوی ِ بوی ِ نفس های جفت ِ خویش
آغوش ِ آرزوست.
یعنی
تنها نه در تغّزل ِ تابان ِ زندگی
در مرگ هم ، تمام ِ دلش خوشبوست.  
 دسامبر 2008

نمی توانم چیزی بنویسم به این خاطر که حوصله اش را ندارم.بی حوصلگی بیشترین دغدغه زندگی در این جهنم  است.جهنمی که هیچ چیزش سرجای خودش نیست.آدم های سطحی همه جا را پر کرده اند و اجازه نفس کشیدن به کسی را نمی دهند.بگذریم فقط زمزمه شعری از بیژن نجدی برای اینکه بهانه نوشتن همین چند خط باشد 
چقدر ازپل می ترسم
از آسمان چسبیده به پل
از پرده پاره های ابر
ریخته روی پل 
از شنبه ای که راه می رود 
زیر پل
ازدرختان خسته کنار پل
ترسی چنین عاشقانه
با هیچ صیادی به دریا نرفته است.