یاسین نمکچیان:

بلند شو، به تو نمی آید اینطوری خمیده روی تخت بیمارستان دراز کشیده باشی و صدایت را گرفته بشنویم. همین چند شب پیش بود که مثل همه شب هایی که تا سپیده بی هیچ دلیلی تلف می شوند زیر همین آسمان کبودی که ابرهای این روزهایش شبیه اسب های رمیده اند نشسته بودیم و خاطره های دور را مرور می کردیم. به آستارا رسیدیم و از مهربانی آدم هایی حرف زدیم که شعر در رگ هایشان جاری بود.

همین چند شب پیش بود. علیرضا هم بود و از سفری می گفت که هر لحظه اش باران خاطره ای بود به یادماندنی. بلند شو. به تو نمی آید اینطوری خمیده روی تخت بیمارستان دراز کشیده باشی. همین چند شب پیش بود که گفتم علیرضا قرار بگذار تا به دیدن بچه های آستارا برویم و بعد به چشم های هم نگاه کردیم و به یاد آوردیم که کسالت همیشگی تهران به هیچ قراری رحم نمی کند. حالا چند روز از آن شب گذشته است و تو به میهمانی ما آمده ای اما نه آنگونه که می خواستیم. دلمان نمی خواهد روی تخت بیمارستان تو را ببینیم. علیرضا پنجه ای غروب جمعه ای که خورشید پشت کوه ها خودش را به خواب می زد تلفنی می خواست که تنهایت نگذاریم.

مزدک پیغام فرستاده بود که هرطوری می شود خودمان را به تو برسانیم و من چقدر فکر می کنم این حس آدمی دوست داشتنی است. هرچند می دانم دنیا آنقدر احمقانه می چرخد که دیگر به شانه های هیچ کس اعتمادی نیست و با همه این چیزها باید بلند شوی که خیلی ها مثل اکسیر و پنجه ای و مزدک نگران تواند مثل علیرضا بندری که بغض نمی گذارد ادامه خاطره سفر به آستارایش را بگوید و من که نشسته ام و به شعری فکر می کنم که از پشت گوشی تلفن برایم به زمزمه درآمدی همان شعری که نوشتی؛

کمی سر سلامتی به من بدهید
برای درمانم
برای درماندگی ام
یک مقدار دردسر لازم دارم
لازم نیست زخم زبانتان را پنهان کنید از من
می خواهم همه رشته ها را امتحان کنم
فعلا که چون پنبه کهنه لحاف
تکانده می شوم
همه جا رفتار همیشگی ام نه چندان گوناگون است
اما میل عقب نشینی
از این مرگ گونگی را ندارم
روی دار فرش و نخ ریسی شماها نشسته ام
به گمانم برای جمعی
مطلوب خاطره شده ام
امروز می خواهم به خود برگردم
این پل های خاموش نیمه ویرانند
و من مسافر مهجورش که با کیف و کفش عوضی
به لبه پرتگاهی پرسه می زنم
این چیست که مرا تعقیب می کند
من خود
سال هاست شن و ماسه های ساحل را به حرف می کشم
تاخزر موج به موج
به ویرانی خانه ام نقشه نکشد.

همه چیز این لحظه مثل تلخی شعری است که مرور کرده ام. نمی دانم. چیزی به یادم نمی آید. عکس های خبرگزاری ایسنا از لحظه هایی که روی تخت بیمارستان دراز کشیده ای غم انگیز است و تنها دلم می خواهد بلند شوی که می خواهیم به آستارا برویم.